Krew. Morze krwi

Ocena: 
9.5
Average: 9.5 (2 votes)

Refleks światła na stalowym ostrzu, zgrzyt metalu na kości i porażający ból. I krew, morze krwi. Bogowie! Dlaczego? Dlaczego właśnie ja? Podnoszę do oczu zakrwawione dłonie. Robi mi się słabo. Już? Przecież człowiek nie wykrwawia się tak szybko! Nie! Nie chcę jeszcze umierać! Jestem taki młody. Tak wiele mam jeszcze do zrobienia. Słabnę z każdą chwilą. Powoli osuwam się na kolana. Czuję, że za chwilę stracę przytomność.Tunel. Powinienem zobaczyć tunel. I światełko na jego końcu. Ale otacza mnie tylko coraz głębsza ciemność. I zanim całkowicie pogrążę się w tej ciemności, słyszę jeszcze głos żony: „Kochanie, obrałeś już te ziemniaki?”

Odpowiedzi

śliczności :)

I taka refleksja: Kobiety czasami są bardzo inne. Ale to chyba nie ma wiele wspólnego z tekstem. Z dobrym tekstem.

Kobiety czasem wymagają od nas niemożliwego;)

-jące.