Nowości wydawnictwa Świat Książki

Jorge Lidia - Ci, o których pamiętamy

W 2004 r. Ana Maria Machado, portugalska reporterka z Waszyngtonu, została poproszona o nakręcenie filmu dokumentalnego o rewolucji z 1974 r. Rewolucji uważanej przez amerykańskiego ambasadora w Lizbonie za rzadki moment w historii. Ana zatrudnia dwóch byłych kolegów, wspólnie odwiedzają i przeprowadzają wywiady z różnymi aktorami i świadkami zamachu stanu, powracając do mitów rewolucji.

Podróż, która pokazuje zaskakujący efekt upływu czasu nie tylko tym bohaterom, ale także społeczeństwu portugalskiemu, jego wielkości i nieszczęściom. Przemienione postacie w swej pamięci starają się odtworzyć to, co było rewolucyjnym złudzeniem, rozczarowaniem wielu uczestników i ciężką drogą prowadzącą do demokracji. Równolegle do tej akcji toczy się inna, osobista i intymna historia: historia ojca bohatera, António Machado. Każdy żyje teraz w Demokracji, swoistym miejscu wygnania. Ale pewnego dnia wszystkie nieszczęścia zostaną zapomniane, kiedy nastanie czas wspomnień.


Oprzędek Konrad - Łaskoci

W zamachu terrorystycznym w Pizie ginie dwóch młodych Polaków. Wieś, z której pochodzili, wpada w bezsenność. Patrząc na niegasnące światła w oknach domu rodziny ofiar, mieszkańcy uświadamiają sobie własną starość i samotność. Ich świat wymiera, a oni są bezsilni.

Na pozycję lidera społeczności wyrasta miejscowy strażak. Znajduje sąsiadom wroga i rozbudza w nich strach, który żywi się wszystkim, co napotka na drodze. Ludzie odzyskują poczucie siły. Wkrótce prawie cała wieś zaczyna fantazjować o przemocy...


Drachal Robert - Matematyka. Kompendium maturzysty

Przystępnie wyłożona teoria, przykłady zadań – zarówno rozwiązanych, jak i do samodzielnego wykonania - oraz "klucz" do sprawdzenia wyników. W taki sposób zostały omówione wszystkie działy "królowej nauk", znajdujące się w programie liceum.


Fallaci Oriana - 1968. Od Wietnamu do Meksyku. Dziennik z przełomowego roku

„Pamiętam lato 1968 roku. Wróciłam właśnie z Nowego Jorku, dwanaście godzin po zabójstwie Roberta Kennedy’ego. W kwietniu zamordowano Martina Luthera Kinga, w czerwcu Roberta Kennedy’ego. Fotografie umierających z głodu dzieci w Biafrze, walki między Arabami i Żydami, sowieckie czołgi w Pradze. Akty wandalizmu burżuazyjnych studentów, którzy ośmielają się powoływać na Che Guevarę, a jeżdżą na uniwersytet sportowym samochodem tatusia”.

Taki jest rok 1968 Oriany Fallaci, zasadniczy moment w jej karierze, w której, zgodnie z portretem, jaki zaprezentował „Time”, ówczesna reporterka „L’Europeo” uznana zostaje za „najważniejszą włoską dziennikarkę, naśladowaną w wielu krajach”.

Styczeń zaczyna się w Wietnamie, gdzie Fallaci opowiada bezpośrednio o wojnie małego narodu przeciwko supermocarstwu USA. Później, w Ameryce, gdzie toczą się walki na tle rasowym i o prawa obywatelskie, kreśli portrety bohaterów tamtych czasów, od Boba Kennedy’ego do Martina Luthera Kinga i Nixona. Następnie, wciąż niezmordowana, opowiada o maoistowskich Chinach, filozofiach Dalekiego Wschodu, indyjskich guru, o nędzy w Peru. aż w końcu przylatuje do Meksyku tuż przed olimpiadą, gdzie zostanie ranna podczas studenckiej demonstracji, całe Włochy zaś wstrzymają oddech. Tylko ona się nie boi i nie cofa się przed niczym, wie, że „zostać ranną to prawdziwe szczęście, gdyż trudno zostać trafioną dwukrotnie”. Wyjeżdża raz jeszcze do Stanów Zjednoczonych, by zakończyć ten rok w towarzystwie astronautów szykujących się do lotu na Księżyc.

To jest świt nowej ery, unikatowe świadectwo zwrotu, jaki dokonał się na całym świecie, wykraczając poza prowincjonalną wizję tych, których później Oriana Fallaci nazwie „naszymi supermieszczańskimi bohaterami roku 1968”.